به نام آن که جان را حکمت آموخت

کسي را به‌دنبال نخودسياه فرستادن به‌معني دست به سر کردن اوست. يعني شخصي را دنبال چيزي بفرستي که گير نمي‌آيد تا برود و حالا حالاها از سر باز شود. خلاصه‌اش اين‌ مي‌شود که يارو رو بپيچوني که البته اصلاً کار قشنگي نيست و ما همين‌جا نفرت و انزجار خودمان را از اين کار و کساني‌که به انجام اين عمل شنيع عادت دارند اعلام مي‌کنيم! ولي‌ اين‌که اين اصطلاح که قدمت زيادي هم در ادبيات ما دارد از کجا آمده است به همان قضيه‌ي نخود سياه مربوط مي‌شود! همه‌ي انواع نخود را مثل نخود فرنگي همان‌طور که هست کشت مي‌کنند و مي‌فروشند و آن‌را همان‌طور در غذا استفاده مي‌کنند به‌جز نخود سياه که داستانش جداست و به خودي خود به هيچ دردي نمي‌خورد. نخود سياه را بعد از کشت کردن خيس مي‌کنند و وقتي پوست انداخت از آن لپه به‌دست مي‌آ‌يد. بنابراين هيچ‌کس نمي‌رود نخود سياه بخرد. از قديم هم در دکان‌ها و مغازه‌ها لپه را پس از اين‌که از نخود سياه گرفتند به فروش مي‌رسانند و نخود سياه را پس از کشت براي فروش در دکان و مغازه نمي‌آورند چون به کار هيچ‌کس نمي‌آيد. بنابراين چون به‌ندرت در دکان‌ها نخود سياه يافت مي‌شد به دنبال نخود سياه فرستادن کسي کنايه از دک کردن و دست سر کردن اوست.